« وَمُسْتَقَرِّ ذَواتِ الاَْجْنِحَةِ بِذُرى شَناخِيبِ الْجِبَالِ ، وَتَغْرِيدِ ذَوَاتِ الْمَنْطِقِ فِى دَيَاجِيرِ الاَْوْكَارِ » ( و نيز خداوند به جايگاه پرندگان در سرِ كوههاى بلند ، و به نغمه سرايى مرغان خواننده در لانه هاى تاريك آگاه است . ) « مستقرّ » به معناى جايگاه است . « اجنحة » جمع « جناح » به معناى بال ، و « ذوات الاجنحة » به پرندگان گفته مىشود ، يعنى بالداران كه مقصود پرندگان است . « ذُرى » جمع « ذُرْوَة » و « ذِرْوَة » به معناى بالا و بلندى است . « شناخيب » جمع « شنخوب » به معناى قلّه كوه است ; يعنى خداوند جايگاه پرندگان را در بلنداى قلّه هاى كوهها مىداند . « و تغريد ذوات المنطق فى دياجير الاوكار » ; « تغريد » به معناى نغمه سرايى پرندگانى از قبيل بلبل و قنارى است كه صداى خود را مىچرخانند و نغمه سرايى مىكنند . « ذوات المنطق » به همين پرندگان گفته مىشود ; « تغريد ذوات المنطق » يعنى نغمه هاى مرغانِ نغمه سرا ( صاحبان نغمه ) . « دياجير » جمع « ديجور » به معناى تاريكى است . يعنى خداوند نغمه هاى پرندگان نغمه سرا را در لانه هاى تاريكشان مىداند . « دياجير الاوكار » از باب اضافه صفت به موصوف است ، يعنى لانه هاى تاريك . والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته